 TRA indeks pomocy

Algorytmy

Algorytmy skalowania

Algorytmy kompresji obrazu

Algorytm UnSharp Mask

Algorytmy znajdowania obszaru	Algorytmy filtracji

Polecenia

Menu Plik

Menu Edycja

Menu Obszar

Menu Operacje

Menu Widok

Menu Okno

Menu Ustawienia

Menu Pomoc


Operacje: Skalowanie: polecenie
Algorytmy skalowania obrazu

Program implementuje trzy najbardziej popularne algorytmy skalowania obrazu, wykorzystywane w profesjonalnych komercyjnych programach, służących do obróbki obrazów cyfrowych. Skalowanie obrazka możesz wykonać za pomocą polecenia Skalowanie.

Nearest Neigbor (najbliższy sąsiad)

Jest to najprostszy z trzech algorytmów. Dla każdego piksela obrazu docelowego szukamy takiego piksela w obrazie pierwotnym, który odpowiada mu w największym stopniu. Piksel ten znajdowany jest poprzez zastosowanie następujących równań:

x = x’ / sx

y = y’ / sy

gdzie: x, y – współrzędne piksela w obrazie pierwotnym; x’, y’ - współrzędne piksela w obrazie docelowym; sx, sy – współczynniki skalowania osi x i y

Dzielenie w obu tych równaniach jest całkowitoliczbowe. Reszta z dzielenia jest odrzucana. Następnie, pikselowi o współrzędnych (x’,y’) przypisuje się barwę piksela o współrzędnych (x,y).

Algorytm ten jest najszybszym algorytmem skalowania, ale jego wadą jest niska jakość obrazu, zarówno w przypadku powiększania, jak i zmniejszania.

Bilinear Interpolation (interpolacja biliniowa)

Ten algorytm jest już nieco bardziej złożony. Przy określaniu barwy piksela w obrazie wynikowym brane są pod uwagę cztery najbliżej położone piksele obrazu pierwotnego, a ostateczna barwa wyznaczana jest poprzez dwukrotną interpolację liniową (raz w pionie i raz w poziomie). Znów dla każdego piksela obrazu docelowego szukamy piksela położonego najbliżej odpowiedniego miejsca (po przeskalowaniu) w obrazie pierwotnym, dokładnie tak samo jak w przypadku metody najbliższego sąsiada, a więc:

x = x’ / sx

y = y’ / sy

Wszystkie oznaczenia analogiczne w stosunku do ww. algorytmu. W tym przypadku jednak nie odrzucamy reszty z dzielenia. Najbliższy piksel obrazu pierwotnego ma współrzędne:

ix = floor(x);

iy = floor(y);

Do wyznaczenia barwy nowego piksela musimy także znać odległość między nim a czterema pikselami, leżącymi w jego pobliżu w obrazie pierwotnym, co pokazuje poniższy rysunek:

Jeśli jasność piksela docelowego oznaczymy przez F’, natomiast jasności pikseli w obrazie pierwotnym przez, kolejno F(a), F(b), F(c), F(d), to otrzymamy następujące równanie, opisujące jasność piksela docelowego:

F’ = ( 1 – dy ) * ( ( 1 – dx ) * F(a) + dx * F(b) ) + dy * ( ( 1 – dx ) * F(c) + dx * F(d) )

Wartość tego równania obliczamy dla każdej składowej RGB niezależnie, otrzymując tym samym barwę piksela w obrazie docelowym.

Algorytm podwójnej interpolacji liniowej jest wolniejszy od opisanej wcześniej metody najbliższego sąsiada, ale daje znacznie lepsze efekty.

Bicubic Interpolation (interpolacja bisześcienna)

Jest to najbardziej złożony algorytm skalowania. Do wyznaczenia barwy pojedynczego piksela w obrazie wynikowym wykorzystuje się aż 16 pikseli obrazu pierwotnego, jak to pokazano na rysunku:

Piksel oznaczony na rysunku ciemniejszym kolorem, wyznaczamy tak samo, jak w poprzednich przypadkach, czyli:

x = x’ / sx

y = y’ / sy

Następnie obliczamy jasność nowego piksela (oznaczoną przez F), wykorzystując do tego poniższe równanie:

gdzie:

 Podobnie, jak poprzednio, obliczenia te przeprowadzamy dla każdej składowej RGB oddzielnie. Implementacja tego algorytmu wymaga więc zastosowania pętli, dla każdego obliczanego piksela, w której dodawane będą luminacje wszystkich 16 najbliżej położonych pikseli z odpowiednimi współczynnikami, wynikającymi z ich położenia względem wyznaczanego piksela, a określonymi przez wielomian R(x).

Jest to najbardziej złożony algorytm, a co za tym idzie najwolniejszy, ale dający najlepsze efekty. Istotne jest to zwłaszcza przy powiększaniu obrazu.


Plik: Kompresja: formaty
Algorytmy kompresji obrazu

Kompresja obrazu wykorzystywana jest przy zapisywaniu plików w formatach TRA1 TRA2 i TRA3. Patrz też Zapisz jako.

Kompresja bezstratna

Kodowanie różnicowe + kodowanie Huffmana

Algorytm kompresji bezstratnej składa się z dwóch faz – kodowania różnicowego i kodowania Huffmana - z których tylko ta pierwsza jest specyficzna dla zagadnienia kompresji obrazów cyfrowych.

Kodowanie Huffmana stosuje się powszechnie we wszelkich programach archiwizujących, jak choćby Zip. Polega ona na takim zakodowaniu istniejących w strumieniu danych symboli, aby symbole najczęściej się powtarzające kodowane były na najmniejszej liczbie bitów. Idea postępowania jest następująca:

•	przeglądamy dane podlegające kompresji (w naszym przypadku obraz) i tworzymy histogram, na podstawie jasności pikseli (znów każdą składową RGB kodujemy niezależnie)

•	szeregujemy występujące w obrazie wartości luminancji od najczęściej występującej do najrzadziej występującej

•	w każdym kolejnym kroku znajdujemy dwa poziomy, które dają najmniejszą sumę liczby powtórzeń i jednemu z tych poziomów przypisujemy 1, a drugiemu 0; w ten sposób tworzy się drzewo, w którym poziomy najrzadziej występujące w obrazie otrzymują najdłuższe kody

Poniżej zaprezentowano przykład działania algorytmu Huffmana dla obrazka o rozmiarach 4 x 4 piksele:

1	2	2	3
2	2	1	2
3	3	2	3
2	4	4	4
Piksele o jasności 1 występują w obrazie 2 razy, o jasności 2 – 7 razy, 3 – 4 razy i 4 – 3 razy. Tak więc po uszeregowaniu i utworzeniu drzewa otrzymujemy, co następuje:

Symbol 2, który występuje najczęściej, otrzyma kod 1 (binarnie), a więc zostanie zakodowany na jednym bicie. Symbol trzy będzie miał kod 01, symbol 4 – 001, a symbol 1 – 0001. Oczywiście, aby dekompresja tak zakodowanych danych była możliwa, konieczne jest przesłanie reprezentacji drzewa wraz z zakodowanymi danymi.

Aby zwiększyć skuteczność kodowania Huffmana, wykorzystano metodę specyficzną dla obrazów cyfrowych, jaką jest kodowanie różnicowe. Polega ono na tym, że w każdym wierszu obrazu pierwszy piksel kodowany jest normalnie, a luminancja każdego następnego piksela określana jest na podstawie różnicy w stosunku do piksela poprzedzającego. Metoda ta wykorzystuje fakt, że sąsiednie piksele w obrazie cyfrowym różnią się stosunkowo niewiele, a więc w tak zakodowanym obrazie jest dużo niewielkich wartości, a w szczególności zer. Ponadto, różnica w jasności sąsiednich kolorów jest niezależna od ich bezwzględnej wartości, a co za tym idzie podobne wartości w zakodowanym obrazie będą występowały na obszarach jasnych i ciemnych w obrazie zakodowanym normalnie. Dzięki temu efektywność kodowania Huffmana będzie znacznie większa.

Algorytm kompresji bezstratnej polega więc na zakodowaniu obrazu w sposób różnicowy, a następnie tak zakodowany obraz kompresowany jest metodą Huffmana, przy czym na wejście kodera huffmanowskiego podawany jest strumień danych, nie podzielony na wiersze. Proces dekompresji przebiega odwrotnie – najpierw dokonywana jest dekompresja huffmanowska, na podstawie drzewa, znajdującego się na początku strumienia zakodowanych danych, a potem przywracane jest normalne kodowanie obrazu, na podstawie barw pierwszych pikseli w każdym wierszu i różnic w jasności kolejnych pikseli.

Dzięki takiemu podejściu spodziewamy się uzyskać lepsze stopnie kompresji niż te, które pozwala osiągnąć przeciętny program archiwizujący.

Kompresja stratna

Kompresja w dziedzinie częstotliwości

Kompresja w dziedzinie częstotliwości opiera się na fakcie, że większość informacji zawartej w obrazie skupiona jest w niewielkim zakresie częstotliwości. Prowadzi to do wniosku, że po przekształceniu obrazu do dziedziny częstotliwości, można usunąć zbędne fragmenty widma, dokonując w ten sposób kompresji obrazu. Oczywiście, na większości częstotliwości jest przechowywana jakaś informacja, więc odfiltrowanie tych częstotliwości z widma obrazu powoduje nieodwracalną utratę części informacji. Dlatego też kompresja taka nazywana jest kompresją stratną – głównym celem algorytmu jest takie filtrowanie widma obrazu cyfrowego, aby spadek jakości obrazu był możliwie mały.

Takie podejście stosowane jest w standardzie JPEG.

Kompresja obrazu przebiega w sposób następujący:

•	obraz dzielony jest na bloki o rozmiarach 8 x 8 pikseli; w przypadku, gdy wysokość lub szerokość obrazu nie jest wielokrotnością liczby 8, brakujące piksele definiowane są jako odbicie lustrzane względem krawędzi obrazka; wszystkie kolejne operacje dokonywane są niezależnie na tak wyodrębnionych fragmentach obrazu dla każdej składowej RGB

•	do przejścia w dziedzinę częstotliwości wykorzystywana jest dyskretna transformata

cosinusowa (DCT – Discrete Cosine Transform); ponieważ przekształcamy blok 8 x 8 transformatę DCT da się zapisać w postaci macierzy współczynników o takich wymiarach; współczynniki te określone są wzorem:

dwuwymiarowa transformata cosinusowa oblicza jest następująco:
B = T * A * T’
gdzie A – macierz reprezentująca blok pikseli obrazu pierwotnego, przy czym wartości pikseli są znormalizowane poprzez odjęcie od nich liczby 128;
należy zwrócić uwagę na fakt, że współczynniki w macierzy T (oraz T’) oblicza się tylko raz, na początku algorytmu, a później wykonuje się już tylko mnożenie macierzy

•	typowa macierz B składa się z niewielkiej liczby współczynników o dużych wartościach, znajdujących się w lewym górnym rogu, oraz dużej liczby współczynników o małych wartościach; kompresja polega na odfiltrowaniu tych współczynników, które mają małą wartość, a zatem przechowują niewielką część informacji; uzyskuje się to przez podzielenie współczynników macierzy B przez współczynniki macierzy kwantyzacji, która ma następującą postać:

16	11	10	16	24	40	51	61
12	12	14	19	16	58	60	55
14	13	16	24	40	57	69	56
14	17	22	29	51	87	80	62
18	22	37	56	68	109	103	77
24	35	55	64	81	104	113	92
49	64	78	87	103	121	120	101
72	92	95	98	112	100	103	99
współczynniki macierzy kwantyzacji można pomnożyć przez dodatkowy współczynnik, określający stopień kompresji – im większy współczynnik, tym obraz będzie silniej skompresowany, ale niższej jakości; współczynnik kompresji musi być zapisany wraz z danymi, aby można było poprawnie odtworzyć obraz

•	po przetworzeniu w ten sposób wszystkich bloków tworzony jest strumień danych (wiersz po wierszu), który kodowany jest metodą Huffmana, w celu dalszej kompresji danych

Proces dekompresji przebiega odwrotnie: najpierw dane przetwarza dekoder huffmanowski, następnie dane dzielone są na bloki 8 x 8, które mnożone są przez macierz kwantyzacji (z odpowiednim współczynnikiem kompresji). Uzyskujemy w ten sposób zestaw macierzy B. Obraz w dziedzinie przestrzeni dwuwymiarowej uzyskujemy poprzez zastosowanie wzoru odwrotnego do pokazanego wcześniej:

A = T’ * B * T

Na koniec trzeba jeszcze dodać do każdego elementu macierzy A wartość 128 i obraz zostaje odtworzony.

Redukcja kolorów

Drugą metodą stratnej kompresji obrazów cyfrowych jest redukcja kolorów, występujących w tym obrazie. Standardowo, każdy piksel kodowany jest na 24 bitach (po 8 bitów na każdą składową RGB), co daje ok. 16,7 miliona różnych kolorów. Jednak sąsiednie kolory i tak nie są rozróżniane przez oko ludzkie. Możliwe jest więc zmniejszenie liczby kolorów przy zachowaniu wystarczającej do niektórych zastosowań jakości. Ponadto często w obrazie nie jest konieczne wykorzystanie pełnej gamy kolorów (dotyczy to przede wszystkim rysunków), a więc kodowanie piksela na 24 bitach jest zwykłym marnotrawstwem zasobów.

W naszym programie obraz po redukcji kolorów będzie miał nie więcej niż 256 różnych barw. Takie ograniczenie narzuca także np. format GIF, w którym redukcja kolorów jest istotnym elementem kompresji. Piksele mogą być więc w tym przypadku kodowane na 8 bitach, a wartości RGB poszczególnych kodów przechowywane są w specjalnej tablicy kolorów.

Algorytm redukcji kolorów jest następujący:

•	trójwymiarową przestrzeń RGB dzielimy na 8 równych podprzestrzeni, każdą z tych podprzestrzeni na kolejnych 8, tworząc drzewo o log2c poziomach, gdzie c to liczba kolorów w obrazie wynikowym; każdy węzeł i liść takiego drzewa zawiera zestaw następujących informacji, na temat zawartych w tej przestrzeni pikseli:
n1 – liczba pikseli, które mieszczą się w danej podprzestrzeni, n2 – liczba pikseli, które nie mieszczą się w żadnej podprzestrzeni podrzędnej wobec tej podprzestrzeni (dla liści n1 = n2), Sr, Sg, Sb – suma luminancji odpowiednich składowych wszystkich pikseli, należących do danej podprzestrzeni, a nie reprezentowanych niżej E – suma kwadratów odległości pikseli należących do podprzestrzeni od środka tej podprzestrzeni, rc, gc, bc – luminacje RGB barwy, będącej środkiem podprzestrzeni

•	każdy piksel obrazu umieszczamy w jednym z liści drzewa (w celu minimalizacji zasobów liście i węzły tworzone są tylko wtedy, gdy jest to potrzebne); dzięki drzewiastej strukturze znajdowanie odpowiedniego liścia jest bardzo proste; zaczynamy od najniższego poziomu i schodzimy poprzez kolejne poziomy aż do liści, zwiększając po drodze odpowiednio wartości n1, Sr, Sg, Sb i E, a w liściu także n1

•	redukujemy drzewo, poprzez obcinanie tych gałęzi, w których wartość E jest minimalna, tak długo, jak liczba węzłów, w których n2>0, przekracza liczbę kolorów, które ma zawierać obraz docelowy; o tym, które gałęzie należy obciąć decyduje próg Ep (ustawione początkowo na 0); jeśli Ep < E, podprzestrzeń jest obcinana, to znaczy wszystkie odpowiednie wartości (n2, Sr, Sg, Sb) dodawane są do przestrzeni nadrzędnej; jeśli obcinana przestrzeń zawiera inne podprzestrzenie, są one obcinane rekurencyjnie; Ep przyjmuje nową wartość, równą minimalnej E w pozostałych węzłach i liściach

•	dla każdego piksela obrazu sprawdzamy, w jakim węźle zredukowanego drzewa się znajduje; zaczynamy od poziomu 0 i schodzimy w głąb drzewa tak długo, jak to możliwe w kierunku, wyznaczanym przez barwę piksela; jeśli jest to pierwszy piksel, należący do znalezionego węzła, wówczas w tablicy kolorów (jest to tablica o wymiarach c x 4, gdzie c to liczba kolorów, a 4 wynika z konieczności zapisania indeksu oraz luminancji trzech składowych RGB), pod najmniejszym wolnym indeksem, zapisywane są wartości rc, gc i bc, czyli środek tej podprzestrzeni, będący jednocześnie barwą wszystkich pikseli, które należą do tego węzła; w tablicy, reprezentującej obraz, zapisywany jest numer indeksu, jaki posiada ten węzeł w tablicy kolorów

Na tym kończy się procedura redukcji kolorów. Aby obraz poddać dalszej kompresji, stosuje się algorytm bezstratnego kodowania LZW (Lempel-Ziv-Welch). Jest to metoda słownikowa, która jednak tym różni się od innych tego typu metod, że do odtworzenia danych nie jest wymagane przesłanie słownika, może być on bowiem odtworzony bezpośrednio z zakodowanych danych.

Algorytm kompresji jest bardzo prosty:

•	pierwszy symbol ciągu wejściowego staje się prefiksem

•	dla każdego następnego symbolu w ciągu wejściowym sprawdzamy, czy kombinacja prefiks + symbol znajduje się już w słowniku; jeśli tak, to prefiks = prefiks + symbol; w przeciwnym wypadku wykonuje się trzy czynności: do słownika dodaje się nowy kod = prefiks + symbol, prefiks kierowany jest na wyjście, a nowy prefiks = symbol

•	ostatni prefiks kierowany jest na wyjście

Kompresji LZW poddajemy najpierw tablicę kolorów, a następnie tablicę obrazu. Problemem jest określenie, ile bitów powinien zajmować pojedynczy kod. Nie ma uniwersalnej długości kodu, optymalna długość jest zależna od kompresowanych danych. Dlatego też określeni długości kodu pozostawiamy użytkownikowi, który będzie miał możliwość eksperymentalnego doboru tej wielkości. Dekodowanie sprowadza się praktycznie wyłącznie do dekompresji LZW. Ma ona przebieg następujący:

•	pierwszy kod kierowany jest na wyjście dekodera

•	sprawdzamy, czy każdy następny kod należy do słownika; jeśli tak, to ciąg symboli, reprezentowany przez ten kod kierujemy na wyjście, prefiks = stary kod, sufiks = pierwszy symbol nowego kodu, a poprzedni kod + nowy sufiks tworzą w słowniku nowy kod; w przeciwnym wypadku natomiast, prefiks = stary kod, sufiks = pierwszy symbol z sufiksu, prefiks + sufiks kierowane są na wyjście oraz do słownika, jako nowy kod

Po dekompresji pozostaje już tylko przypisać każdemu pikselowi wartości luminancji jego trzech składowych, na podstawie indeksu do tablicy kolorów, który to indeks zapisany jest w tablicy obrazu na miejscu tego piksela.


Operacje: Unsharp Mask: polecenie
Algorytm filtracji UnSharp Mask

Aby wykonać operację UnSharp Mask przejdź do polecenia Unsharp Mask .

Un-Sharp Mask (USM)

Efekt wyostrzenia obrazu uzyskuje się poprzez odjęcie od obrazu pierwotnego obrazu rozmytego. Sprowadza się to do następującego wzoru:

F’(x,y) = F(x,y) + ( F(x,y) – Fr(x,y) )

gdzie F’ – luminancja obrazu docelowego, F – luminancja obrazu pierwotnego, Fr – luminancja obrazu pierwotnego rozmytego (po zastosowaniu filtru dolnoprzepustowego)

Efekt takiej procedury przedstawia poniższy rysunek:

Jak widać, kontrast na krawędziach został zwiększony, a więc obraz będzie ostrzejszy.

Realizacja algorytmu USM jest następująca:

•	tworzymy obraz rozmyty, stosując konwolucyjny filtr dolnoprzepustowy:

1	2	1
2	4	2
1	2	1
•	dla każdego piksela liczymy różnicę w luminancji każdej składowej w obrazie pierwotnym i rozmytym; jeśli w którejś ze składowych różnica jest większa od określonego przez użytkownika progu, w obrazie tymczasowym zapisujemy na miejscu badanego piksela tę różnicę, pomnożoną przez współczynnik wzmocnienia (również podany przez użytkownika); w przeciwnym wypadku, wpisujemy tam 0; zastosowanie progu pozwala na uniknięcie wyostrzania tych fragmentów obrazu, które zawierają łagodne przejścia tonalne; współczynnik wzmocnienia pozwala regulować stopień wyostrzenia obrazu

•	dla każdego piksela dodajemy wartość jego pierwotnej luminancji do wartości luminancji w obrazie tymczasowym (oczywiście niezależnie dla każdej z trzech składowych)


Operacje: Filtracja: polecenie
Algorytmy filtracji

Polecenia filtracji znajdziesz w Menu Operacje.

Filtry konwolucyjne

Jest to filtracja obrazu metodą splotu przestrzennego. Filtr taki jest filtrem o skończonej odpowiedzi impulsowej. Cechą tej metody jest uniwersalny operator, który może być stosowany dla osiągnięcia różnych efektów. Obraz podlega splotowi z odpowiedzią impulsową filtru dwuwymiarowego, definiowaną jako odpowiedź układu na pobudzenie dwuwymiarową deltą Kroneckera. Odpowiedź ta nazywana jest maską filtru. Typowe wymiary maski to 3 x 3, 5 x 5 i 7 x 7 pikseli. Splot realizowany jest na podstawie następującego wzoru:

gdzie s - część całkowita połowy rozmiaru maski, n – współczynnik normalizacji

Implementacja tej metody polega na zastosowaniu powyższego wzoru do obliczenia wartości każdego piksela, należącego do obrazu. W przypadku, gdy maska “wychodzi” poza obraz, brakujące piksele definiowane są jako lustrzane odbicie względem krawędzi obrazu. Użytkownik będzie miał możliwość określenia rozmiaru maski, współczynników, a także współczynnika normalizacji. Współczynnik normalizacji typowo równy jest sumie współczynników, jednak nie może być równy 0.

Filtry rankingowe

Filtry rankingowe polegają na uszeregowaniu pikseli, należących do sąsiedztwa piksela badanego (sąsiedztwo to nosi nazwę okna analizy), w kolejności malejącej, a następnie przyporządkowaniu temu pikselowi wartości któregoś z tych pikseli. Wyróżnia się filtr maksimum (wybierany jest najjaśniejszy piksel), minimum (wybierany jest najciemniejszy piksel) lub medianowy (wybierany jest środkowy piksel pod względem jasności). W przypadku tych filtrów oblicza się sumę jasności składowych i szereguje się piksele właśnie na podstawie tej sumy, po czym wybiera piksel, który posiadał odpowiednią, wg założonego kryterium, sumę. Takie podejście wymaga następujących operacji:

•	dla każdego piksela badamy jego sąsiedztwo, poprzez określenie sumy jasności składowych RGB każdego piksela, należącego do tego sąsiedztwa;

o	w przypadku filtrów maksimum i minimum, przeszukujemy sąsiedztwo tylko raz i sprawdzamy, czy każdy badany piksel ma powyższą sumę większą/mniejszą od dotychczasowego rekordzisty; jeśli tak, zapamiętujemy tę sumę i pozycję piksela

o	w przypadku filtru medianowego zapisujemy sumę każdego piksela w tablicy o wymiarach identycznych z oknem analizy; następnie przeglądamy tę tablicę tyle razy, ile wynosi część całkowita z kwadratu rozmiaru okna analizy podzielonego przez 2, za każdym razem znajdując piksel o największej sumie jasności, po czym wpisując na miejsce tej sumy wartość 0; po ponownym przeszukaniu tablicy znajdziemy środkową wartość, czyli medianę;

•	na podstawie zapamiętanej pozycji wybranego piksela znajdujemy właściwy piksel w obrazie pierwotnym i przepisujemy wartości wszystkich jego składowych na miejsce piksela, którego sąsiedztwo badaliśmy

Użytkownik będzie miał możliwość wyboru typu filtru, a także wielkości okna analizy. Okno analizy może mieć wymiary 3 x 3, 5 x 5 lub 7 x 7 pikseli.

Filtracja logiczna

W programie zostanie zrealizowana bardzo prosta filtracja logiczna. Użytkownik będzie mógł zbudować proste wyrażenie pozwalające na wyznaczenie nowego koloru piksela na podstawie jego własnego koloru oraz kolorów sąsiadów.

Na podstawie tablicy “nazywającej” piksele:

a	b	c
d	e	f
g	h	i
będzie możliwe stworzenie prostego wyrażenia logicznego, którego ewaluacja pozwoli na wyznaczenie nowej wartości koloru piksela “e”. Wartość środkowego piksela będzie mogła zależeć od wartości trzech (lub mniej) pikseli, należących do jego sąsiedztwa. Średnia wartość składowych każdego z tych pikseli będzie porównywana z dowolną wartość z zakresu 0-255 lub ze średnią wartością składowych dowolnego innego piksela, a wyniki tych porównań będą łączone przy pomocy operatorów or i and. Wynik może być albo zestawem wartości trzech składowych, albo wskazaniem na inny piksel, np:

if a>100 and c=b and e<10  e:=d

Realizacja tej filtracji ma przebieg następujący:

•	dla każdego piksela obrazu sprawdzamy, czy warunek logiczny, określony przez użytkownika jest spełniony

•	jeśli tak, zmieniana jest wartość środkowego piksela (albo przez wpisanie nowych wartości, podanych przez użytkownika, albo przez przepisanie wartości składowych wskazanego piksela)


Obszar: Zaznaczaj obszar: polecenie
Algorytmy segmentacji – znajdowania obszaru

Jeżeli chcesz zaznaczyć obszar obrazka powinieneś przełączyć program w tryb zaznacznia obszaru, a następnie kliknąć dwukrotnie na pikselu stanowiącym punkt wyjściowy dla obszaru.

Segmentacja metodą rozrostu obszaru

Przed przeprowadzeniem segmentacji obrazek powinien zostać poddany wstępnej obróbce, a konkretnie odszumieniu za pomocą filtru medianowego. W samej procedurze budowania fragmentu obrazka filtracja nie nastąpi – obowiązek przeprowadzenia tej operacji zrzucamy na użytkownika, jednocześnie dając mu wolny wybór co do rodzaju i faktu jej stosowania.

Segment będzie budowany w następujący sposób:

•	tworzymy tablicę, w której zaznaczamy które piksele należą do segmentu

•	piksel kliknięty (nazwijmy go bazowym) zaznaczamy jako należący do segmentu

•	dla każdego z sąsiadów (w prawo, w lewo, w górę i w dół, ale nie po skosie) sprawdzamy, czy spełniony jest warunek na kolor (opisany niżej); jeżeli sąsiad już był zaznaczony jako należący do segmentu lub jako sprawdzony to pomijamy go

•	jeżeli warunek jest spełniony to zaznaczamy piksel jako należący do segmentu i wywołujemy dla niego rekurencyjnie metodę sprawdzania sąsiadów; jeżeli warunek na kolor nie był spełniony to zaznaczmy go jako sprawdzonego

•	po przeprowadzeniu całej procedury uzyskujemy tablicę zawierającą informację, które punkty obrazka należą do zaznaczanego obszaru

Warunek na kolor sąsiada może być dwojaki: może to być kolor zbliżony do koloru piksela wskazanego przez użytkownika (bazowego punktu obszaru) lub kolor zbliżony do koloru piksela, który był rozpatrywany jeden poziom rekurencji wyżej. Kolory są zbliżone jeżeli wartości ich składowych czerwonej, zielonej i niebieskiej nie różnią się od wartości składowych odniesienia więcej niż o wskazaną liczbę. Użytkownik będzie miał możliwość wybrania zastosowanego warunku na kolor sąsiada oraz podania dopuszczalnej różnicy składowych kolorów rozpatrywanych punktów. Po znalezieniu obszaru zostanie on zaznaczony na obrazku wyróżniającym się kolorem.


Menu Plik polecenia
Komendy menu Plik

Menu Plik zawiera następujące polecenia:

Otwórz	Otwiera istniejący dokument
Zamknij	Zamyka dokument
Zapisz	Zapisuje aktywny dokument
Zapisz jako	Zapisuje aktywny dokument pod wybraną nazwą
Drukuj	Drukuje dokument
Podgląd wydruku	Pokazuje podgląd wydruku dokumentu
Ustawienia drukowania	Pozwala na wybór drukarki i dostosowanie jej ustawień
Zakończ	Kończy działanie TRA


Polecenia menu Ustawienia

Menu Ustawienia zawiera następujące polecenia:

Katalogi	Umożliwia ustawienie katalogu bazowego aplikacji


Polecenia menu Edycja

Menu Edycja zawiera następujące polecenia:

Cofnij	Pozwala na cofnięcie ostatniej operacji; nie działa w przypadku UnsharpMask


Polecenia menu Obszar

Menu Obszar zawiera następujące polecenia, które pozwalają na wykonywanie operacji związanych z obszarami obrazka:

Zaznaczaj obszar	Ustawia dla podwójnego kliknięcia myszki aktywną operację na “zaznaczanie obszaru”
Podaj kolor	Ustawia dla podwójnego kliknięcia myszki aktywną operację na “podawanie koloru piksela klikniętego”
Ustawienia zaznaczania	Wyświetla okno z ustawieniami dla operacji zaznaczania obszaru


Polecenia menu Operacje

Menu Operacje zawiera następujące polecenia:

Unsharp Mask	Wykonuje operację Unsharp Mask
Filtr rankingowy	Pozwala na wykonanie na obrazku operacji filtru rankingowego: medianowego, minimum lub maksimum
Filtr konwolucyjny	Pozwala na wykonanie na obrazku operacji filtru konwolucyjnego o masce rozmiaru 3x3, 5x5x lub 7x7; filtry mogą być ładowane z pliku
Filtr logiczny	Pozwala na wykonanie filtracji logicznej. Na funkcjonalność narzucone są pewne ograniczenia.
Skalowanie	Pozwala na skalowanie obrazka za pomocą jednej z trzech metod.


Polecenia menu Widok

Menu Edycja zawiera następujące polecenia:

Pasek narzędzi	Pokazuje / ukrywa pasek narzędzi
Pasek stanu	Pokazuje / ukrywa pasek stanu


Polecenia menu Okno

Menu Edycja zawiera następujące polecenia, które pozwalają na zarządzanie oknami dokumentów w oknie aplikacji:

Nowe okno	Tworzy nowe okno z widokiem tego samego dokumentu
Kaskada	Układa okna w kaskadę – tak, że na siebie zachodzą
Sąsiadująco	Układa okna tak by były obok siebie – bez nakładania
Ułóż ikony	Układa ikony nieaktywnych okien
Okno 1, 2, ...	Przechodzi do odpowiedniego okna


Polecenia menu Pomoc

Menu Edycja zawiera następujące polecenia, które zapewniają pomoc w używaniu aplikacji:

Tematy pomocy	Wyświetla listę tematów, do których można uzyskać pomoc
Porada dnia	Wyświetla poradę dnia; w oknie można włączyć / wyłączyć pojawianie się porad dnia i splash screena
O TRA...	Pokazuje okno z podstawowymi informacjami o programie


Operacje: Unsharp Mask: polecenie
Polecenie Unsharp mask (Menu Operacje)

Użyj tego polecenia aby wykonać wyostrzenie metodą UnSharp Mask. Przed wykonaniem operacji wywoływane jest okno ustawień UnSharp Mask, którego możesz użyć do zmodyfikowania parametrów filtracji.


okno dialogowe Unsharp mask

Następujące opcje pozwalają na skonfigurowanie filtracji Unsharp Mask:

Wzmocnienie

Pozwala ustalić wzmocnienie odejmowanego błędu rozmycia.

Próg

Pozwala na ustalenie progu, poniżej którego nie zmieniamy wartości składowych pikseli.


Operacje: Filtr rankingowy: polecenie
Polecenie Filtr rankingowy (Menu Operacje)

Użyj tego polecenia aby zastosować filtr rankingowy: medianowy, maksimum lub minimum. Rozmiar i rodzaj filtru można wybrać w oknie ustawień Filtracji rankingowej.


okno dialogowe Filtracja rankingowa

Następujące opcje pozwalają na wybór filtracji rankingowej:

Rodzaj filtracji

Możesz wybrać:

•	Medianę

•	Minimum

•	maksimum

Rozmiar maski

Możesz ustalić jak duża maska zostanie zastosowana w procesie filtracji:

•	3 na 3

•	5 na 5

•	7 na 7


Operacje: Filtr konwolucyjny: polecenie
Polecenie Filtr konwolucyjny (Menu Operacje)

Użyj tego polecenia aby zastosować filtr konwolucyjny. Filtr może zostać wybrany z filtrów standardowych GP i DP, zostać załadowany z pliku .fil lub może być wprowadzony przez użytkownika. Wyboru można dokonać w oknie ustawień Filtracji konwolucyjnej.


okno dialogowe Filtracja konwolucyjna

Następujące opcje pozwalają na ustalenie współczynników filtru:

Rozmiar maski

Możesz ustalić jak duża maska zostanie zastosowana w procesie filtracji:

•	3 na 3

•	5 na 5

•	7 na 7

DP, GP

Ładuje standardowy filtr dolno- lub górno- przepustowy o rozmiarze takim jak wybrany rozmiar maski.

z Pliku

Ładuje standardowy filtr z pliku .fil. Wszystkie współczynniki i rozmiar filtru są zapisane w pliku.

Współczynnik normalizacji

Pozwala na wprowadzenie przez użytkownika wsp. Normalizacji (gdy podaje on parametry filtru ręcznie) lub edycję współczynnika filtru standardowego lub załadowanego z pliku.

Matryca współczynników filtru

Tak jak w przypadku współczynnika normalizacji, ale tu w odniesieniu do współczynników filtru.


Operacje: Filtr logiczny: polecenie
Polecenie Filtr logiczny (Menu Operacje)

Użyj tego polecenia aby wykonać na obrazku nieliniową filtrację logiczną. Warunki i inne parametry ustawia się w oknie ustawień Filtracji logicznej.


okno dialogowe Filtracja logiczna

Następujące opcje pozwalają na ustalenie warunków, zależności między warunkami oraz operacji wynikowych dla filtracji logicznej:

Warunek 1, 2, 3

Każdy z trzech zestawów pól pozwala ustalić parametry warunku:

Warunek .. pole wyboru

Oznacza, czy warunek jest aktywny; jeżeli nie jest to w obliczaniu wyniku logicznego jest traktowany tak, aby nie przeszkadzał, tzn. przy operacji AND między warunkami traktowany jest jakby miał wartość prawdziwą, przy operacji OR – tak jakby miał wartość fałszywą.

Środkowa lista wyboru

Pozwala wybrać warunek między wartościami z lewej i prawej strony.

Zestawy lista i pole edycji (po jednym po każdej stronie środkowej listy wyboru)

Na liście wybieramy czy wartość porównywana będzie składową lub wartością średnią składowych danego piksela (opis nazewnictwa pikseli znajduje się u góry okna filtracji logicznej) czy też zostanie użyta stała (konkretna liczba). W tym ostatnim przypadku należy wprowadzić wartość stałej w polu edycji. Stała musi zawierać się w zakresie 0-255.

Zależność między warunkami

Pozwala wybrać jak wartość wynikowa prawda / fałsz zostanie ustalona w zależności od wartości poszczególnych warunków składowych.

Operacja wynikowa

Dla każdej składowej koloru piksela definiujemy jaka wartość zostanie jej przypisana jeżeli wynikowy warunek (obliczony na podst. wart. warunków cząstkowych) będzie miał dla tego piksela wartość prawda. Dla każdej składowej mamy zestaw złożony listy wyboru i pola edycji. Na liście wyboru można wybrać przypisanie wartości konkretnej składowej wybranego piksela z sąsiedztwa lub składowej tego samego piksela (w szczególności przepisanie obecnej wartości – brak zmiany), lub też wpisanie wartości stałej (konkretnej liczby). W tym ostatnim przypadku należy wprowadzić wartość stałej w polu edycji. Stała musi zawierać się w zakresie 0-255.


Operacje: Skalowanie: polecenie
Polecenie Skalowanie (Menu Operacje)

Użyj tego polecenia aby zmienić rozmiary obrazka. Parametry skalowania ustawia się w oknie ustawień Skalowania.


okno dialogowe Przeskaluj

Następujące opcje pozwalają na ustalenie nowego rozmiaru obrazka i sposobu przeskalowania

Wybierz metodę

Możesz wybrać jedną z trzech metod obliczania kolorów pikseli przeskalowanego obrazka:

•	nearest neighbor – najszybsza, ale dająca najgorsze efekty graficzne

•	bilinear interpolation – średnia szybkość i średnie efekty

•	bicubic interpolation – najwolniejsza, ale i najdokładniejsza

Utrzymaj proporcje

Gdy zaznaczone wprowadzenie nowej wysokości lub szerokości obrazka spowoduje zmianę drugiego wymiaru tak, aby proporcje zostały zachowane

Szerokość, wysokość

Pozwalają na wprowadzenie nowej szerokości i wysokości obrazka. Można podać wartość bezwzględną (w pikselach) lub względną (w procentach aktualnego rozmiaru obrazka).


Pomoc: Porada dnia: polecenie
Polecenie Porada dnia (Menu Pomoc)

Użyj tego polecenia aby obejrzeć porady dnia. Możesz dodatkowo dokonać ustawień pokazywania porad dnia i ekranu startowego tak jak to opisano w temacie okno Porada dnia.


okno dialogowe Porada dnia

W polu pod obrazkiem żarówki i napisem “Porada Dnia” prezentowane są porady dnia. Pierwsza porada wybierana jest losowo ze zbioru porad.

Poprzednia

Prezentuje poprzednią poradę dnia z zestawu lub ostatnią, jeżeli aktualna była pierwsza.

Następna

Prezentuje następną poradę dnia z zestawu lub pierwszą, jeżeli aktualna była ostatnia.

Pokazuj poradę dnia przy uruchomieniu

Jeżeli zaznaczone to przy uruchomieniu programu zostanie wyświetlone okno porady dnia.

Pokazuj ekran tytułowy przy uruchomieniu

Jeżeli zaznaczone to przy uruchomieniu programu zostanie wyświetlony ekran tytułowy (tzw. splash screen).


Obszar: Zaznaczaj obszar: polecenie
Polecenie Zaznaczaj obszar (Menu Obszar)

Użyj tego polecenia aby wybrać tryb zaznaczania obszaru dla podwójnego kliknięcia myszą w obszarze dokumentu. Ustawień operacji zaznaczania można dokonać za pomocą okna wyboru ustawień zaznaczania. Obszar zostanie zaznaczony w ten sposób, że kolor pikseli należących do obszaru zostanie zamieniony na przeciwny.


Obszar: Podaj kolor: polecenie
Polecenie Podaj kolor (Menu Obszar)

Użyj tego polecenia aby wybrać tryb podawania koloru piksela dla podwójnego kliknięcia myszą w obszarze dokumentu.


Obszar: Ustawienia zaznaczania: polecenie
Polecenie Ustawienia zaznaczania (Menu Obszar)

Użyj tego polecenia aby otworzyć okno wyboru ustawień zaznaczania obszaru.


okno dialogowe Ustawienia zaznaczania

Następujące opcje pozwalają na skonfigurowanie procesu zaznaczania obszaru:

Typ warunku

Wybierz, czy piksel zostanie zaliczony do obszaru na podstawie swojego podobieństwa ( w sensie zbliżonego koloru) do piksela sąsiedniego (już zaliczonego do obszaru) czy też jego kolor będzie porównywany z kolorem piksela “bazowego”/ Piksel bazowy to ten, od którego zaczęło się budowanie obszaru.

Warunki

Możesz podać dopuszczalną odchyłkę dla każdej składowej RGB (w zakresie 0-255). Jest to maksymalne różnica między daną składową piksela rozpatrywanego a odpowiednią składową piksela odniesienia taka, aby można było jeszcze zaliczyć piksel rozpatrywany do obszaru.

Można pominąć warunki dla wybranych składowych. W tej sytuacji zostaną one uznane za spełnione automatycznie. Tym samym pominięcie wszystkich warunków zaowocuje wygenerowaniem negatywu obrazka początkowego.


Plik: Otwórz: polecenie
Polecenie Otwórz (Menu Plik)

Użyj tego polecenia aby otworzyć dokument (plik obrazka zapisany w jednym z obsługiwanych formatów). Możesz mieć otwarte wiele dokumentów w tym samym czasie. Wybierz plik do otwarcia za pomocą okna wyboru pliku. Format pliku rozpoznany zostanie automatycznie. Użyj menu okno aby przełączać się miedzy otwartymi dokumentami. Patrz Okno 1, 2, ....

Skróty

Pasek narzędzi:

Klawisz skrótu:	CTRL+O


okno dialogowe Otwórz plik

Następujące opcje pozwalają na wybór pliku do otworzenia:

Nazwa pliku

Wpisz lub wybierz nazwę pliku, który ma być otworzony. Na liście pojawiają się pliki o wybranym rozszerzeniu.

Pliki typu

Wybierz typ pliku, który chcesz otworzyć. Aktualnie wspomagane są następujące formaty:

•	Bmp	standardowa bitmapa windows

•	Tra	TRA1, obrazek z kompresją bezstratną

•	Trb	TRA2, obrazek z kompresją, redukcja liczby kolorów

•	Trc	TRA3, obrazek z bardziej zaawansowaną kompresją

Szukaj w

Pozwala wybrać napęd i katalog w którym aplikacja ma szukać plików do otwarcia


Plik: Zamknij: polecenie
Polecenie Zamknij (Menu Plik)

Użyj tego polecenia aby zamknąć aktywny dokument. Aplikacja może zapytać czy zachować dokument jeżeli został on zmieniony (UWAGA, w tej chwili może się zdarzyć, że aplikacja nie będzie śledzić zmian w dokumencie i nie zapyta użytkownika). Jeżeli dokument zostanie zamknięty bez uprzedniego zapisania zmian, zmiany te zatoną stracone. Aby zapisać zmiany użyj polecenia Zapisz jako.

Możesz też zamknąć plik używając krzyżyka na górnym pasku okna dokumentu:


Plik: Zapisz: polecenie
Polecenie Zapisz (Menu Plik)

Użyj tego polecenia aby zapisać plik w innym formacie lub by zachować zmiany w zawartości dokumentu. Polecenie przekierowuje do Zapisz jako.

Skróty

Pasek narzędzi:	{ bmc filesave.bmp }

Klawisz skrótu:	CTRL+S


Plik: Zapisz jako: polecenie
Polecenie Zapisz jako (Menu Plik)

Użyj tego polecenia aby zapisać dokument w pliku. Pierwszy krokiem jest wybranie odpowiedniego formatu zapisu (bitmapa, TRA1, TRA2, TRA3) w oknie dialogowym Parametry kompresji , a następnie podania nazwy pliku. Nazwę pliku podać można przy użyciu okna dialogowego Zapisz jako.


okno dialogowe Parametry kompresji

Następujące opcje pozwalają na formatu zapisu pliku:

Format zapisu pliku

•	Bmp	standardowa bitmapa windows

•	Tra	TRA1, obrazek z kompresją bezstratną

•	Trb	TRA2, obrazek z kompresją, redukcja liczby kolorów

•	Trc	TRA3, obrazek z bardziej zaawansowaną kompresją

Współczynnik kompresji

Używany przy kompresji stratnej TRA1, dopuszczalne wartości: od 1 do 55.

Liczba kolorów

Liczba kolorów przy kompresji TRA2, dopuszczalne wartości: 1-255.

Bity na sybol

Bity na symbol, parametr kompresji TRA2, dopuszczalne wartości: 10-18.

LZW

Pozwala włączyć / wyłączyć kompresję LZW w formacie TRA2.


okno dialogowe Zapisz jako

Następujące opcje pozwalają wybrać nazwę i lokację dla zapisywanego pliku:

Nazwa pliku

Wpisz lub wybierz nazwę dla pliku, który ma być zapisany. Na liście pojawiają się pliki o wybranym rozszerzeniu.

Pliki typu

Pliki pojawiające się na liście są ograniczone do typu wybranego w poprzednim kroku (wybór formatu). Z zależności od wyboru na liście mogą pojawić się pliki jednego z poniższych typów:

•	Bmp	standardowa bitmapa windows

•	Tra	TRA1, obrazek z kompresją bezstratną

•	Trb	TRA2, obrazek z kompresją, redukcja liczby kolorów

•	Trc	TRA3, obrazek z bardziej zaawansowaną kompresją

Szukaj w

Pozwala wybrać napęd i katalog w którym aplikacja ma szukać plików do ewentualnego nadpisania.


Plik 1, 2, 3, 4 polecenie
1, 2, 3, 4 nazwa pliku (Menu Plik)

Pozwala na szybkie wybranie i otworzenie jednego z ostatnio używanych plików.


Plik: Zakończ: polecenie
Polecenie Zakończ (Menu Plik)

Użyj tego polecenia aby zakończyć działanie aplikacji. Wszystkie otwarte pliki zostaną zamknięte. Zasady obowiązujące przy zamykaniu plików są takie same jak dla polecenia Zamknij.

Skróty

Mysz:	Kliknij dwukrotnie przycisk konto lny.

Klawisz skrótu:	ALT+F4


Polecenie Katalogi (Menu Ustawienia)

Wyświetla okno dialogowe, w którym można podać ścieżkę do katalogu bazowego aplikacji. Katalog bazowy jest wykorzystywany jako punkt odniesienia przy szukaniu plików z zasobami aplikacji, np.:

“porady.txt”, plik z tekstami porad dnia znajdować się powinien w katalogu bazowym

w podkatalogu katalogu bazowego o nazwie “filtry” powinny znajdować się pliki *.fil standardowych filtrów konwolucyjnych


Polecenie Cofnij (Menu Edycja)

Pozwala cofnąć ostatnią operację wykonaną w obszarze dokumentu. Pamięta jedną operację wstecz. Operacje skalowania obrazu i Unsharp Mask nie mogą być cofnięte.

Skróty

Pasek narzędzi:

Klawisz skrótu:	CTRL+Z


Widok: Pasek narzędzi: polecenie
Polecenie Pasek narzędzi (Menu Widok)

Pozwala na włączenie / wyłączenie paska narzędzi.

Zobacz Pasek narzędzi aby uzyskać pomoc na temat używania paska narzędzi.


Pasek narzędzi

Wyświtlany jest u góry okna programu (pod menu) i pozwala na szybki dostęp do wybranych funkcji.

Click	To

Open a new document.

Open an existing document.  <<YourApp>> displays the Open dialog box, in which you can locate and open the desired file.

Save the active document or template with its current name.  If you have not named the document, <<YourApp>> displays the Save As dialog box.

Print the active document.

Remove selected data from the document and stores it on the clipboard.

Copy the selection to the clipboard.

Insert the contents of the clipboard at the insertion point.

Reverse the last editing.  Note:  You cannot undo some actions.

Go to the first record in the current selection.

Go to the previous record in the current selection.

Go to the next record in the current selection.

Go to the last record in the current selection.


Widok: Pasek stanu: polecenie
Polecenie Pasek stanu (Menu Widok)

Pozwala na włączenie / wyłączenie paska narzędzi.

Zobacz Status Bar aby uzyskać pomoc na temat używania paska narzędzi.


Pasek stanu

Pasek stanu jest wyświetlany na dole okna aplikacji. Służy do prezentowania użytkownikowi dodatkowych informacji takich jak podpowiedzi do pól menu.

Lewy obszar paska używany jest do wyświetlania opisów menu oraz akcji związanych z przyciskami paska narzędzi. Aby zobaczyć opis przycisku należy wcisnąć przycisk i przytrzymać, Jeżeli nie chcemy wykonywać akcji należy odsunąć kursor myszki poza przycisk przed zwolnieniem klawisza myszki.

Prawy obszar paska stanu zawiera informację o wciśniętych przyciskach sterujących klawiaturą:

Znacznik	Opis

CAP	Klawisz Caps Lock jest aktywny

NUM	Klawisz Num Lock jest aktywny.

SCRL	Klawisz Scroll Lock jest aktywny.


Polecenie Nowe okno (Menu Okno)

Użyj tego polecenia aby otworzyć nowe okno dla tego samego dokumentu. Jeżeli zmienisz zawartość dokumentu w tym oknie, zawartość pozostałych okien związanych z tym dokumentem też zostanie zmieniona. W tej wersji programu operacja jeszcze nie została zaimplementowana.


Polecenie Kaskada (Menu Okno)

Użyj tego polecenia aby ułożyć otwarte okna dokumentów w kaskadę.


Polecenie Sąsiadująco (Menu Okno)

Użyj tego polecenia aby ułożyć otwarte okna dokumentów w kaskadę.


Polecenie Autorozmieszczenie (Menu Okno)

Użyj tego polecenia aby ułożyć ikony zminimalizowanych okien dokumentów.


Polecenie 1,2... (Menu Okno)

Aplikacja podaje tu listę otwartych okien dokumentów. Użyj jednego z tych poleceń aby przejść do wybranego okna.


Polecenie Tematy pomocy (Menu Pomoc)

Użyj tego okna aby przywołać główne okno systemu pomocy. Z tego okna możesz przejść do interesującego cię tematu dotyczącego używania aplikacji, działania i zastosowanych algorytmów itp..


Polecenie O TRA... (Menu Pomoc)

Użyj tego polecenia aby wyświetlić okienko z podstawowymi informacjami o programie.


Pomoc: Używanie pomocy: Polecenie
Pomoc kontekstowa

Użyj pomocy kontekstowej aby uzyskać pomoc lub informacje dotyczące wskazanego przez ciebie elementu aplikacji.

Skróty

Klawisz skrótu:	SHIFT+F1


Pasek tytułowy

Pasek tytułowy jest umieszczony na samej górze okna i zawiera takie informacje jak nazwa aplikacji i tytuł

dokumentu.

Oby przesunąć okno aplikacji złap za pasek tytułowy i przeciągnij..

Pasek tytułowy może zawierać następujące elementy:

przycisk menu kontrolnego aplikacji

przycisk maksymalizacji okna

przycisk minimalizacji okna

nazwa aplikacji

nazwa dokumentu

przycisk przywrócenia


Paski przewijania

Wyświetlane na dole z prawej strony okna służą do przewijania zawartości okna. Przyciski na paskach informują o pionowym i poziomym położeniu w obszarze dokumentu.


Polecenie Rozmiar (menu systemowe)

Standardowe polecenie zmiany rozmiaru okna.

Skróty

Mysz:	złap za prawy dolny róg okna


Polecenie Przesuń (menu systemowe)

Standardowe polecenie zmiany rozmiaru okna.

Skróty

Klawisz skrótu:	CTRL+F7


System: Minimalizuj: Polecenie
Polecenie Minimalizuj (menu kontrolne)

Użyj polecenia aby zminimalizować okno.

Skróty

Klawisz skrótu:	ALT+F9

Mysz:	kliknij


Polecenie Maksymalizujj (menu kontrolne)

Użyj polecenia aby zmaksymalizować okno tak, aby wypełniało całą dostępną przestrzeń.

Skróty

Klawisz skrótu:	CTRL+F10 powiększa okno dokumentu

Mysz:	kliknij [image] lub kliknij podwójnie pasek tytułowy


Polecenie Następny (menu kontrolne dokumentu)

Użyj polecenia aby przejść do następnego otwartego okna dokumentu.

Skróty

Klawisz skrótu:	CTRL+F6


Polecenie Zamknij (menu kontrolne)

Użyj polecenia aby zamknąć okno.

Podwójne kliknięcie przycisku menu systemowego ma takie działanie jak wybranie Zamknij z menu.

Jeżeli dla jednego dokumentu masz otwarte wiele okien polecenie zamknie tylko jedno z nich.

Skróty

Klawisz skrótu:	CTRL+F4 zamyka okno dokumentu

Klawisz skrótu:	ALT+F4 zamyka okno aplikacji lub okno dialogowe


Polecenie Przywróć (menu kontrolne)

Użyj tego polecenia aby przywrócić oknu poprzedni rozmiar i położenie.


Obszar dokumentu

Tu prezentowany jest obrazek oraz efekty wykonywania na nim operacji. Jeżeli klikniesz dwukrotnie lewym przyciskiem myszy na obrazek to w zależności od trybu pojawi się okno z informacjami o klikniętym pikselu lub zostanie zaznaczony obszar.


Pomoc niedostępna

Pomoc niedostępna dla wybranego obszaru okna.


Pomoc niedostępna

Brak tematu pomocy dla wybranego elemntu.


File Print command
Print command (File menu)

Use this command to print a document.   This command presents a Print dialog box, where you may specify the range of pages to be printed, the number of copies, the destination printer, and other printer setup options.

Shortcuts

Toolbar:

Keys:	CTRL+P


Print dialog box

The following options allow you to specify how the document should be printed:

Printer

This is the active printer and printer connection.  Choose the Setup option to change the printer and printer connection.

Setup

Displays a Print Setup dialog box, so  you can select a printer and printer connection.

Print Range

Specify the pages you want to print:

All	Prints the entire document.
Selection	Prints the currently selected text.
Pages	Prints the range of pages you specify in the From and To boxes.
Copies

Specify the number of copies you want to print for the above page range.

Collate Copies

Prints copies in page number order, instead of separated multiple copies of each page.

Print Quality

Select the quality of the printing.  Generally, lower quality printing takes less time to produce.


Print Progress Dialog

The Printing dialog box is shown during the time that <<YourApp>> is sending output to the printer.  The page number indicates the progress of the printing.

To abort printing, choose Cancel.


File Print Preview command
Print Preview command (File menu)

Use this command to display the active document as it would appear when printed.  When you choose this command, the main window will be replaced with a print preview window in which one or two pages will be displayed in their printed format.  The print preview toolbar offers you options to view either one or two pages at a time; move back and forth through the document; zoom in and out of pages; and initiate a print job.


Print Preview toolbar

The print preview toolbar offers you the following options:

Print

Bring up the print dialog box, to start a print job.

Next Page

Preview the next printed page.

Prev Page

Preview the previous printed page.

One Page / Two Page

Preview one or two printed pages at a time.

Zoom In

Take a closer look at the printed page.

Zoom Out

Take a larger look at the printed page.

Close

Return from print preview to the editing window.


File Print Setup command
Print Setup command (File menu)

Use this command to select a printer and a printer connection.  This command presents a Print Setup dialog box, where you specify the printer and its connection.


Print Setup dialog box

The following options allow you to select the destination printer and its connection.

Printer

Select the printer you want to use.  Choose the Default Printer; or choose the Specific Printer option and select one of the current installed printers shown in the box.  You install printers and configure ports using the Windows Control Panel.

Orientation

Choose Portrait or Landscape.

Paper Size

Select the size of paper that the document is to be printed on.

Paper Source

Some printers offer multiple trays for different paper sources.  Specify the tray here.

Options

Displays a dialog box where you can make additional choices about printing, specific to the type of printer you have selected.

Network...

Choose this button to connect to a network location, assigning it a new drive letter.


File Page Setup Command
Page Setup command (File menu)

<< Write application-specific help here. >>