Ta strona wykorzystuje cookies. Więcej informacji W polityce cookies.   ZAMKNIJ
 
    Strona główna arrow Skład osobowy arrow Biografie Profesorów arrow Cezary Pawłowski  
 
 
 
 
Menu główne
Strona główna
Aktualności
Dyrekcja
Skład osobowy
Struktura
Dydaktyka
Plan wydarzeń
Konferencje
Bazy danych
Artykuły
Galeria
Koła Naukowe
Archiwum
Odsyłacze
Szukaj
Kontakt
Poczta
Podręczne
Fundacja WRRiTM
Fundacja MIKON
Inżynieria Biomedyczna
Poczta - Informacje
Zamówienia publiczne
Pliki cookie
Webmaster
Pogoda w Warszawie
-3°C, 3.1 m/s, ↑160°, 1002.9 hPa
Kalendarz wydarzeń
Styczeń 2019
P W Ś C P S N
311 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
Języki
Licznik odwiedzin
Since 04.10.2002
43932105 odwiedzających
Drukuj E-mail

Cezary Pawłowski (1895-1981)


ImageCezary Pawłowski urodził się w 1895 roku w Łomży. Wyższe studia ukończył na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu w Odessie. Stopień doktora filozofii w zakresie fizyki (1926) i stopień doktora habilitowanego (1933) uzyskał w Uniwersytecie Warszawskim, a tytuł profesora (1946) w Uniwersytecie Poznańskim. Do 1919 roku pracował jako asystent na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu w Odessie. Po powrocie do kraju rozpoczął pracę w Zakładzie Doświadczalnym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1927 roku, jako stypendysta rządu francuskiego, wyjechał do Paryża, gdzie przez kilka lat, pod kierunkiem Marii Skłodowskiej-Curie, prowadził badania w Laboratorium Curie Instytutu Radowego. Prace badawcze wykonywane przez niego w tym Instytucie dotyczyły: zjawisk w cienkich warstwach poddanych działaniu promieniowania alfa, badań protonów emitowanych ze związków wodoru naświetlanych promieniowaniem alfa oraz badań reakcji jądrowych zachodzących w lekkich pierwiastkach pod wpływem promieniowania alfa polonu. Część z tych prac została w 1930 roku wyróżniona przez Conceil de L’Université de Sorbonne. Po powrocie z Paryża i uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego Cezary Pawłowski został adiunktem w Zakładzie Doświadczalnym Uniwersytetu Warszawskiego, kierowanym przez profesora Stefana Pieńkowskiego. Na Uniwersytecie Warszawskim prowadził wykłady z promieniotwórczości. W 1934 roku, z rekomendacji Marii Skłodowskiej-Curie, został kierownikiem Pracowni Fizycznej Instytutu Radowego powstającego w Warszawie. Kierowana przez niego Pracownia w krótkim czasie stała się znaczącym na świecie ośrodkiem naukowym. W uznaniu zasług i w dowód przyjaźni dla Cezarego Pawłowskiego małżonkowie Piotr i Irena Joliot-Curie z przyznanej nagrody Nobla ufundowali dla Instytutu Radowego duży elektromagnes (obecnie w muzeum Marii Skłodowskiej-Curie), a siostra Marii Skłodowskiej, Bronisława Dłuska, zakupiła 100 mg radu. W pracowni kierowanej przez Cezarego Pawłowskiego powstała Wzorcownia Rentgenowska i Laboratorium Ciał Promieniotwórczych, zbudowano aparaturę do ekstrakcji radonu, preparaty radowe wprowadzone zostały do terapii nowotworów. Prace naukowe prowadzone wówczas przez Cezarego Pawłowskiego dotyczyły badań promieniowania beta izotopów promieniotwórczych wytwarzanych w reakcjach jądrowych z neutronami oraz jonizacji kolumnowej wywołanej przez ciężkie cząstki naładowane. We wrześniu 1939 roku Cezary Pawłowski zabezpieczył przed okupantem cenną aparaturę Instytutu Radowego. W czasie okupacji wykonywał pomiary promieniowania rentgenowskiego w szpitalach i ośrodkach zdrowia oraz prowadził konspiracyjne nauczanie młodzieży akademickiej.
Po wyzwoleniu został mianowany profesorem Uniwersytetu Poznańskiego. W 1946 roku powrócił do Warszawy i objął stanowisko profesora w Politechnice Warszawskiej. Dzięki jego staraniom na Wydziale Elektrycznym tej uczelni powstał Oddział Fizyki Stosowanej z Sekcją Elektrotechniki Medycznej, która w latach późniejszych przeniesiona została na Wydział Łączności (obecny Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych). Sekcja Elektrotechniki Medycznej była jedną z pierwszych na świecie jednostek kształcącą w technikach stosowanych w medycynie. Na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej Cezary Pawłowski był kierownikiem Katedry Radiologii i Sekcji Elektrotechniki Medycznej, a od 1951 roku jednocześnie kierownikiem Pracowni Fizyki Instytutu Radowego w Warszawie. Na kierowanej przez niego Sekcji Elektrotechniki Medycznej prowadził wykłady z: „Radiologii ogólnej”, „Radiologii przemysłowej”, „Miernictwa radiologicznego”, „Miernictwa ciał promieniotwórczych” i „Ochrony radiologicznej”. W okresie tym opracował technologię produkcji liczników Geigera-Müllera, wprowadził do ochrony radiologicznej test - filmy rentgenowskie, badał własności absorpcyjne i wyznaczył równoważnik pochłaniania promieniowania rentgenowskiego barytu, prowadził badania fantomowe rozkładów dawek przy wielopolowym napromieniowaniu oraz zbudował pierwszy w Polsce aparat do telecurieterapii - bombę radową. W latach pięćdziesiątych został dziekanem Wydziału Łączności. Sekcją Elektrotechniki Medycznej (o zmienionej w później nazwie na Elektrotechnika Medyczna i Jądrowa) kierował do chwili odejścia na emeryturę w 1965 roku.
Zmarł w Warszawie 28 grudnia 1981 roku. Jego imieniem zostało nazwane Polskie Towarzystwo Fizyki Medycznej.



Copyright 2000 - 2005 Miro International Pty Ltd. All rights reserved.; Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.
ArtLinks 1.0.b4by Duswald.de Polska adaptacja: APW Zwiastun; Bookmarks v2.7_1l (2006-03-18) © 2006 TEGDesign