Instytut Radioelektroniki - Tadeusz W. Morawski

Strona główna

Skład osobowy

Biografie Profesorów

Tadeusz W. Morawski

Menu główne

Pracownicy emerytowani

Podręczne

Inżynieria Biomedyczna

Pogoda w Warszawie

9°C, 3.6 m/s, ↑340°, 1021 hPa

Kalendarz wydarzeń

Wrzesień 2010

P	W	Ś	C	P	S	N
30	31	1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	1	2	3

Aktualny miesiąc

Języki
Polish \| English

Licznik odwiedzin
Since 04.10.2002 11823405 odwiedzających

Tadeusz W. Morawski

Tadeusz Wacław Morawski urodził się 11 sierpnia 1940 roku w Sosnowcu. W 1957 roku ukończył Technikum Łączności nr 1 w Warszawie. Dyplom magistra inżyniera elektronika (z wyróżnieniem) uzyskał w 1963 roku na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Od tego roku jest zatrudniony jako nauczyciel akademicki w Instytucie Radioelektroniki na Wydziale (obecnie) Elektroniki i Technik Informacyjnych. W 1966 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując dyplom magistra matematyki. W 1970 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych za rozprawę Określenie rozkładu pola elektrycznego w rezonatorach obciążonych skupioną pojemnością przy pomocy metody perturbacji, a w 1973 roku - stopień doktora habilitowanego za monografię Nowe zastosowania metody małych zaburzeń w miernictwie mikrofalowym (oba stopnie nadała mu Rada Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej). W 1980 roku uzyskał tytuł profesora. W latach 1978-1981 Tadeusz W. Morawski był wicedyrektorem ds. dydaktycznych Instytutu Radioelektroniki, a w latach 1981-1996 dyrektorem tego Instytutu.

Od 1981 roku do końca roku 2005 był kierownikiem Zakładu, który obecnie nosi nazwę Zakładu Techniki Mikrofalowej i Radiolokacyjnej. Od 1993 roku jest profesorem zwyczajnym w Instytucie Radioelektroniki.

Zainteresowania badawcze Tadeusza W. Morawskiego koncentrują się na technice mikrofalowej - od polowych i obwodowych metod analizy układów mikrofalowych, przez metody pomiaru i projektowania, do konstruowania urządzeń pomiarowych, radiokomunikacyjnych i radiolokacyjnych. W latach sześćdziesiątych były to głównie prace dotyczące metod wyznaczania rozkładów pola elektromagnetycznego w strukturach biernych, nierezonansowych i rezonansowych. Prace te, prowadzone pod kierunkiem docenta Romualda Litwina, obejmowały m.in. badanie pól w liniach opóźniających do lamp z falą bieżącą. W latach siedemdziesiątych badania naukowe dotyczyły głównie metod pomiaru mikrofalowych diod półprzewodnikowych, produkowanych wówczas w Polsce przez Instytut Technologii Elektronowej CEMI. Metody pomiaru parametrów diod PIN i waraktorów wykorzystywały oryginalne twierdzenia dotyczące właściwości transformacji impedancji oraz niezmienników (monografia Zastosowanie transformacji impedancji do badania obwodów mikrofalowych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976). W 1978 roku Tadeusz W. Morawski, wspólnie z profesorem Jerzym Osiowskim opracował teorię wielowrotników quasi-odwracalnych. W latach osiemdziesiątych jego prace dotyczyły głównie metod projektowania mikrofalowych modulatorów fazy (w tym modulatorów o bardzo szerokich pasmach pracy), modulatorów amplitudowo-fazowych oraz sześciowrotników do pomiaru reflektancji. Konstrukcja tych przyrządów znacznie się uprościła dzięki zastosowaniu przesuwników fazy. Kierował też pracą zespołu opracowującego automatyczne częstościomierze mikrofalowe. W latach dziewięćdziesiątych był kierownikiem i uczestnikiem wielu prac aplikacyjnych dotyczących projektowania różnych elementów toru radiolokacyjnego, w tym wzmacniaczy mocy, źródeł mocy szumów oraz różnego typu modulatorów cyfrowych i analogowych.

Jest autorem lub współautorem trzech monografii oraz ponad 200 artykułów i komunikatów konferencyjnych a także 20 patentów. Wypromował 21 doktorów, spośród których 3 jest profesorami (Józef W. Modelski i Wojciech K. Gwarek – na Politechnice Warszawskiej, Marek Białkowski w University of Queensland, Australia). Za osiągnięcia naukowe otrzymał nagrody indywidualne: Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1971), Sekretarza Naukowego Wydziału Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk (1976) oraz nagrody zespołowe: Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1981), Nagrodę „Mistrz Techniki” (1989), a także dwie nagrody Urzędu Postępu Technicznego i Wdrożeń (1990).

Od 1963 roku Tadeusz W. Morawski prowadził zajęcia dydaktyczne z „Teorii pola elektromagnetycznego” na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. W latach 1965-1990 prowadził wykłady z tego przedmiotu, w latach 1975-1985 - wykład „Wybrane zagadnienia miernictwa mikrofalowego”, od 1990 roku do chwili obecnej - wykład „Pola i fale” i od 1992 roku - zaawansowany wykład z „Teorii pola elektromagnetycznego” na studiach doktoranckich i magisterskich. Napisał z tego zakresu skrypt i podręczniki: T.Morawski, W.Gwarek – Teoria pola elektromagnetycznego (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1978), praca zbiorowa pod redakcją T.Morawskiego, Zbiór zadań z teorii pola elektromagnetycznego, (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1990), T.Morawski, W.Gwarek, Pola i Fale (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1998), T.Morawski, J.Zborowska, Pola i Fale Elektromagnetycze - Zbiór Zadań, (Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej 2005).

Za działalność dydaktyczną otrzymał w latach 1979 i 1983 Nagrody Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki (zespołowe) oraz Medal Edukacji Narodowej w 1989 roku.

Jest członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk (od 1990 roku), był przewodniczącym Sekcji Mikrofal i członkiem prezydium tego Komitetu (1996-2004). Od połowy lat siedemdziesiątych jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich i Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych był członkiem Zarządu Oddziałów Warszawskich tych organizacji. Jest także członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz senior member Institute of Electrical and Electronics Engineers. Był członkiem wielu rad naukowych, a także komitetów naukowych konferencji krajowych i międzynarodowych (był m.in. sekretarzem naukowym „Europejskiej Konferencji Teorii Obwodów i Projektowania” ECCTD ’80). Obecnie jest członkiem komitetu naukowego Krajowej Konferencji Elektroniki. Jest także profesorem-konsultantem w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji.

Interesuje się muzyką klasyczną i jazzową. Uprawia turystykę, fotografowanie i filmowanie. Aktywne hobby - jest autorem palindromów (które tak samo się czyta wprost i wspak). Wydał książki z palindromami: "Gór ech chce róg" (2005), "Zagwiżdż i w gaz" (2006), "Zaradny dynda raz" (2007), "Żartem dano nadmetraż" (2008), "Kobyła ma mały bok" (2008), "Raz czart-raz czart" (2009), "Aga naga" (2009) oraz "A kilku tu klika" (2010). Ponadto w roku 2007 wydano książkę "Może jeż łże jeżom" zawierającą wiersze różnych autorów z jego palindromami. W roku 2008 z jego inicjatywy powstała książka "Panopticum I" zawierająca wybrane wykłady profesorskie i habilitacyjne pracowników WEiTI związane z ich humanistycznymi zainteresowaniami. Prowadzi stronę internetową www.palindromy.pl.

[ Wróć ]