Ta strona wykorzystuje cookies. Więcej informacji W polityce cookies.   ZAMKNIJ
 
    Strona główna arrow Skład osobowy arrow Biografie Profesorów arrow Tadeusz W. Morawski  
 
 
 
 
Menu główne
Strona główna
Aktualności
Dyrekcja
Skład osobowy
Struktura
Dydaktyka
Plan wydarzeń
Konferencje
Bazy danych
Artykuły
Galeria
Koła Naukowe
Archiwum
Odsyłacze
Szukaj
Kontakt
Poczta
Podręczne
Fundacja WRRiTM
Fundacja MIKON
Inżynieria Biomedyczna
Poczta - Informacje
Zamówienia publiczne
Pliki cookie
Webmaster
Pogoda w Warszawie
2°C, 3.1 m/s, ↑140°, 983.5 hPa
Kalendarz wydarzeń
Grudzień 2017
P W Ś C P S N
272829301 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Języki
Licznik odwiedzin
Since 04.10.2002
39306224 odwiedzających
Drukuj E-mail

Tadeusz W. Morawski


ImageTadeusz Wacław Morawski urodził się 11 sierpnia 1940 roku w Sosnowcu. W 1957 roku ukończył Technikum Łączności nr 1 w Warszawie. Dyplom magistra inżyniera elektronika (z wyróżnieniem) uzyskał w 1963 roku na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Od tego roku jest zatrudniony jako nauczyciel akademicki w Instytucie Radioelektroniki na Wydziale (obecnie) Elektroniki i Technik Informacyjnych. W 1966 roku ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując dyplom magistra matematyki. W 1970 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych za rozprawę Określenie rozkładu pola elektrycznego w rezonatorach obciążonych skupioną pojemnością przy pomocy metody perturbacji, a w 1973 roku - stopień doktora habilitowanego za monografię Nowe zastosowania metody małych zaburzeń w miernictwie mikrofalowym (oba stopnie nadała mu Rada Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej). W 1980 roku uzyskał tytuł profesora. W latach 1978-1981 Tadeusz W. Morawski był wicedyrektorem ds. dydaktycznych Instytutu Radioelektroniki, a w latach 1981-1996 dyrektorem tego Instytutu.
Od 1981 roku do końca roku 2005 był kierownikiem Zakładu, który obecnie nosi nazwę Zakładu Techniki Mikrofalowej i Radiolokacyjnej. Od 1993 roku jest profesorem zwyczajnym w Instytucie Radioelektroniki.
Zainteresowania badawcze Tadeusza W. Morawskiego koncentrują się na technice mikrofalowej - od polowych i obwodowych metod analizy układów mikrofalowych, przez metody pomiaru i projektowania, do konstruowania urządzeń pomiarowych, radiokomunikacyjnych i radiolokacyjnych. W latach sześćdziesiątych były to głównie prace dotyczące metod wyznaczania rozkładów pola elektromagnetycznego w strukturach biernych, nierezonansowych i rezonansowych. Prace te, prowadzone pod kierunkiem docenta Romualda Litwina, obejmowały m.in. badanie pól w liniach opóźniających do lamp z falą bieżącą. W latach siedemdziesiątych badania naukowe dotyczyły głównie metod pomiaru mikrofalowych diod półprzewodnikowych, produkowanych wówczas w Polsce przez Instytut Technologii Elektronowej CEMI. Metody pomiaru parametrów diod PIN i waraktorów wykorzystywały oryginalne twierdzenia dotyczące właściwości transformacji impedancji oraz niezmienników (monografia Zastosowanie transformacji impedancji do badania obwodów mikrofalowych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976). W 1978 roku Tadeusz W. Morawski, wspólnie z profesorem Jerzym Osiowskim opracował teorię wielowrotników quasi-odwracalnych i Q-odwracalnych. W latach osiemdziesiątych jego prace dotyczyły głównie metod projektowania mikrofalowych modulatorów fazy (w tym modulatorów o bardzo szerokich pasmach pracy), modulatorów amplitudowo-fazowych oraz sześciowrotników do pomiaru reflektancji. Konstrukcja tych przyrządów znacznie się uprościła dzięki zastosowaniu przesuwników fazy. Kierował też pracą zespołu opracowującego automatyczne częstościomierze mikrofalowe. W latach dziewięćdziesiątych był kierownikiem i uczestnikiem wielu prac aplikacyjnych dotyczących projektowania różnych elementów toru radiolokacyjnego, w tym wzmacniaczy mocy, źródeł mocy szumów oraz różnego typu modulatorów cyfrowych i analogowych.
Jest autorem lub współautorem ponad 200 artykułów i komunikatów konferencyjnych, 20 patentów oraz siedmiu monografii, m.in.: Zastosowanie transformacji impedancji do badania obwodów mikrofalowych, PWN, Warszawa 1976. A Theory of Q-reciprocal Multiports nad Q-semmetrical matrices, Inst. of Electronic Fundamentals, Tech. Univ. of Warsaw, 1978 (współautor J. Osiowski), Mikrofalowe modulatory i przesuwniki fazy z diodami półprzewodnikowymi, PWN, 1984 (współautor J. Modelski). Wypromował 22 doktorów, spośród których 3 zostało profesorami (Józef W. Modelski i Wojciech K. Gwarek – na Politechnice Warszawskiej, Marek Białkowski w University of Queensland, Australia). Za osiągnięcia naukowe otrzymał nagrody indywidualne: Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1971), Sekretarza Naukowego Wydziału Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk (1976) oraz nagrody zespołowe: Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1981), Nagrodę „Mistrz Techniki” (1989), a także dwie nagrody Urzędu Postępu Technicznego i Wdrożeń (1990).
Od 1963 roku Tadeusz W. Morawski prowadził zajęcia dydaktyczne z „Teorii pola elektromagnetycznego” na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. W latach 1965-1990 prowadził wykłady z tego przedmiotu, w latach 1975-1985 - wykład „Wybrane zagadnienia miernictwa mikrofalowego”, od 1990 roku do chwili obecnej - wykład „Pola i fale” i od 1992 roku - zaawansowany wykład z „Teorii pola elektromagnetycznego” na studiach doktoranckich i magisterskich. Napisał z tego zakresu skrypt i podręczniki: T.Morawski, W.Gwarek – Teoria pola elektromagnetycznego (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1978), praca zbiorowa pod redakcją T.Morawskiego, Zbiór zadań z teorii pola elektromagnetycznego, (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1990), T.Morawski, W.Gwarek, Pola i fale elektromagnetyczne (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1998, ostatnie wydanie zmienione i poprawione 2014), T.Morawski, J.Zborowska, Pola i fale elektromagnetyczne - Zbiór zadań, (Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej 2005).
Za działalność dydaktyczną otrzymał w latach 1979 i 1983 Nagrody Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki (zespołowe) oraz Medal Edukacji Narodowej w 1989 roku. Za całokształt działalności został odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP.
W latach 1990-2011 był członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk, był przewodniczącym Sekcji Mikrofal i członkiem prezydium tego Komitetu (1996-2004). Od połowy lat siedemdziesiątych jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich i Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych był członkiem Zarządu Oddziałów Warszawskich tych organizacji. Jest także członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz life senior member Institute of Electrical and Electronics Engineers. Był członkiem wielu rad naukowych, a także komitetów naukowych konferencji krajowych i międzynarodowych (w tym m.in. sekretarzem naukowym „Europejskiej Konferencji Teorii Obwodów i Projektowania” ECCTD ’80). Obecnie jest członkiem komitetu naukowego Krajowej Konferencji Elektroniki oraz Rady Programowej miesięcznika Elektronika.
Interesuje się muzyką, turystyką, fotografowaniem i filmowaniem. Aktywne hobby - jest największym obecnie autorem palindromów (które tak samo się czyta wprost i wspak). Wydał książki z palindromami: Gór ech chce róg (2005),  Zagwiżdż i w gaz (2006), Zaradny dynda raz (2007), Żartem dano nadmetraż (2008), Kobyła ma mały bok (2008), Raz czart-raz czart (2009), Aga naga (2009), A kilku tu klika (2010) , Wór mrów (2010), Palindromy.pl - Antologia (2010), Elf układał kufle (2011), Trafili, popili, fart (2011), Listy palindromisty (2011), Lepiej i gorzej (współautor) (2012), A guru ruga (2012), 72 palindromy na wesoło (rysunki A. Męczyński)(2012), Palindromy i inne zabawy słowne (2012, wyd. II 2013), Nagie serca (współautor) (2012), Palindromadery (2012), Nawijaj Iwan (2013) oraz Moc lamp malcom (2013). Ponadto w roku 2007 wydano książkę Może jeż łże jeżom zawierającą wiersze różnych autorów z  jego palindromami, a w roku 2013 kolejne dwie takie książki: Tu armata a tam raut oraz I laba na bali. W roku 2008 z jego inicjatywy powstała książka Panopticum I zawierająca wybrane wykłady profesorskie i habilitacyjne pracowników WEiTI związane z ich humanistycznymi zainteresowaniami.  W Nowej Wsi (gmina Serock) utworzył Muzeum Palindromów. Prowadzi stronę internetową www.palindromy.pl.


Copyright 2000 - 2005 Miro International Pty Ltd. All rights reserved.; Mambo is Free Software released under the GNU/GPL License.
ArtLinks 1.0.b4by Duswald.de Polska adaptacja: APW Zwiastun; Bookmarks v2.7_1l (2006-03-18) © 2006 TEGDesign